Ciekawe Badania
Skip to content Skip to navigation
 
1.
2.
3.
4.

ŁUSZCZYCA PLACKOWATA

ŁUSZCZYCA PLACKOWATA
opis
zalecenia żywieniowe
zgłoś się
 
ŁUSZCZYCA PLACKOWATA
opis
zalecenia żywieniowe
zgłoś się
 

Chorujesz na łuszczycę plackowatą?

Zapraszamy na bezpłatne konsultacje lekarskie. Po zakwalifikowaniu przez lekarza będą Państwo mogli otrzymać nowoczesne, bezpłatne leczenie 

w ramach badania klinicznego.

 

W badaniu mogą wziąć udział dorośli, którzy: 

  • ukończyli 18 lat 
  • mają zdiagnozowaną (udokumentowaną) łuszczycę plackowatą 
  • ważą co najmniej 40 kg 
  • BMI poniżej 40 kg/m²

 

Osoby zainteresowane prosimy o wypełnienie formularza rejestracyjnego

lub o kontakt w celu uzyskania dokładniejszych informacji:

  • 800 170 370 (bezpłatna infolinia)
  • 22 572 59 59
  • 22 572 59 11

 

Badanie prowadzone będzie w Ośrodku Badań Klinicznych MTZ Clinical Research przy ul. Pawińskiego 5 w Warszawie.

Co to jest łuszczyca plackowata?

Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną, niezakaźną chorobą skóry, która dotyka 100 milionów osób na całym świecie. Występuje ona w różnych postaciach klinicznych, które rozróżnia się w zależności od charakteru i nasilenia zmian na skórze, ich umiejscowienia oraz czasu trwania. Najpowszechniej występującą postacią choroby jest łuszczyca plackowata, nazywana również „zwyczajną”.

Jakie są objawy łuszczycy plackowatej?

Charakteryzuje się ona występowaniem czerwonych lub czerwono-brunatnych zmian skórnych pokrytych suchą, srebrzystą łuską. Po jej zdrapaniu ukazuje się błyszcząca powierzchnia, jakby pokryta stearyną (objaw świecy stearynowej), a następnie punkcikowate krwawienie (objaw Auspitza). Wykwity mogą pojawić się w każdej lokalizacji, jednak najczęściej obejmują skórę łokci, kolan, okolicy krzyżowej oraz głowy. Często dotyczą także paznokci, które stają się wtedy matowe, zgrubiałe i przybierają żółtawe zabarwienie. Zmiany chorobowe są dobrze odgraniczone (łatwo jest odróżnić gdzie kończy się niezmieniony chorobowo obszar skóry, a gdzie zaczyna się wykwit). Mogą być źródłem dyskomfortu dla chorego, gdyż często towarzyszy im świąd i ograniczenie ruchliwości skóry.

 

W  zależności od rozległości zmian skórnych, wyróżniamy trzy stopnie ciężkości choroby:

  • Łagodny – zmiany skórne obejmują mniej niż 10% powierzchni ciała
  • Umiarkowany – zmiany obejmują 10-30% powierzchni ciała
  • Ciężki – zmiany obejmują ponad 30% powierzchni ciała

 

W celu oceny nasilenia procesu chorobowego łuszczycy, można zastosować tzw. metodę dłoni. Polega ona na tym, że własna dłoń pacjenta stanowi 1% powierzchni jego ciała. W ten sposób, przykładając dłoń do zmian skórnych, może on ocenić orientacyjnie stopień ciężkości choroby.

Jaka jest diagnostyka łuszczycy plackowatej?

Rozpoznanie łuszczycy najczęściej opiera się na badaniu stanu skóry przez dermatologa – ocenie wyglądu i nasilenia zmian skórnych. Nie istnieją specyficzne testy potwierdzające obecność łuszczycy. Lekarz może zlecić dodatkowe testy, np. badania laboratoryjne krwi. W celu wykluczenia innych chorób skóry można wykonać również biopsję skóry.

Jakie jest leczenie łuszczycy plackowatej?

Leczenie łuszczycy plackowatej najczęściej zaczyna się od leczenia zewnętrznego – tj w postaci maści – emolientów, środków nawilżających, preparatów keratolitycznych, kortykosterydów i naświetlań. Leczenie ogólnoustrojowe zaleca się najczęściej po nieskutecznej terapii miejscowej, zastosowanie mają tu m.in. metotreksat, retinoidy, cyklosporyna A, leki biologiczne.

Źródła

  • Dorota Wielowieyska-Szybińska, Anna Wojas-Pelc: Przebieg i postępowanie w łuszczycy zwykłej, Postępy Dermatologii i Alergologii XXIX; 2012/2
  • Katarzyna Łoza, Bogusław Wach, Adam Borzęcki: Poradnik dla chorego na łuszczycę, Lublin 1999
  • https://portal.abczdrowie.pl/luszczyca (wersja z dnia 03.09.2015)

 

 

 

 

Przestrzeganie zaleceń żywieniowych w łuszczycy może łagodzić objawy choroby oraz zmniejszać ryzyko rozwoju chorób towarzyszących (m.in. chorób sercowo-naczyniowych oraz cukrzycy, czy łuszczycowego zapalenia stawów).
Poniżej prezentujemy najważniejsze z nich:

 

W przypadku osób z nadmierną masą ciała należy przede wszystkim dążyć do normalizacji masy ciała (uzyskanie wskaźnika BMI od 18,5 do 24,9 kg/m2), spożywać produkty zawierające w swoim składzie substancje o działaniu przeciwzapalnym oraz unikać produktów pobudzających procesy zapalane, czyli:

 

  • spożywać owoce i warzywa (najlepiej w surowej postaci)
  • spożywać produkty zbożowe z pełnego ziarna (pieczywo, mąki, makarony, płatki, otręby, kasze, naturalny ryż), ograniczając jednocześnie spożycie produktów z białej mąki
  • wybierać chude produkty białkowe i ograniczyć spożycie tłuszczów zwierzęcych (tłuste czerwone mięsa, drób ze skórą, tłuste mleko i tłuste produkty mleczne)
  • unikać żywności przetworzonej – im bardziej przetworzone są składniki produktu lub potrawy tym gorzej, np. produkty i potrawy instant (w proszku), żywność typu fast-food, słodkie i słone przekąski

 

Alkohol jest produktem, który zwiększa ryzyko rozwoju choroby oraz nasila jej objawy. W związku z tym zaleca się rezygnację ze spożywania alkoholu. U części osób eliminacja glutenu z diety – białko roślinne występujące w ziarnach pszenicy, żyta oraz jęczmienia oraz wszystkich produktów zawierających w swoim składzie te zboża – może skutkować złagodzeniem objawów łuszczycy. Owies jest zbożem bezglutenowym, jednak w Polsce jego uprawy często zanieczyszczone są zbożami glutenowymi.

 

Warto również obserwować reakcje swojej skóry na różne grupy produktów: np. na słodycze i słone przekąski, ostre przyprawy czy gotowe mieszanki przyprawowo-smakowe stosowane w kuchni.